Terapia ericksonowska

Terapia ericksonowska jest podejściem, które wykorzystuje naturalne zdolności człowieka do zmiany, adaptacji i rozwijania zasobów. Opiera się na założeniu, że każdy człowiek posiada w sobie potencjał niezbędny do lepszego funkcjonowania, a rolą terapeuty jest pomaganie w jego odkryciu i uruchomieniu.

Charakterystyczna dla tego nurtu jest praca z wyobraźnią, metaforą, symbolami, narracją oraz różnymi formami skoncentrowanej uwagi. Terapeuta posługuje się komunikacją bezpośrednią i pośrednią, stosując techniki, które wspierają dostęp do zasobów pacjenta, jego intuicji, kreatywności i nieuświadomionych możliwości.

W terapii ericksonowskiej wykorzystywane mogą być m.in. hipnoza kliniczna (w bezpiecznej, łagodnej formie), opowieści terapeutyczne, praca z metaforą, dialogi wewnętrzne, praca wyobrażeniowa czy techniki wspierające zmianę nawyków i sposobów reagowania.

Podejście to jest elastyczne i indywidualne — nie narzuca jednego modelu pracy. Zamiast interpretacji lub konfrontacji, terapeuta często stwarza warunki do tego, by pacjent sam odkrywał nowe możliwości radzenia sobie, rozumienia siebie i podejmowania decyzji.

Terapia ericksonowska może być stosowana w pracy indywidualnej, z parami, rodzinami oraz dziećmi, ponieważ jej metody są bardzo adaptacyjne. Skupia się na procesie zmiany, budowaniu elastyczności, wzmacnianiu zasobów oraz odnajdywaniu nowych perspektyw.